M E N U

Pierwszy trening Aikido:



• wydrukuj i wypełnij dokumenty rejestracyjne Aikido tj. deklarację oraz regulamin zajęć.
• weź z sobą lużną bluzę lub podkoszulkę z długim rękawem, długie spodnie dresowe, klapki - na pierwszych zajęciach nie wymagamy typowego keikogi
• przyjdź na 1 trening około 15 minut wcześniej

Dlaczego Aikido w Aikikai Częstochowa ?


• zajęcia japońskiej sztuki samoobrony bez ograniczeń wiekowych od 5 do 105 lat
• zajęcia indywidualne z każdym studentem
• treningi dostosowane do możliwości ćwiczących
• poprawa kondycji fizycznej i koordynacji ruchowej


• odpoczynek od codziennego stresu
• poczucie bezpieczeństwa w sytuacjach zagroźenia
• małe grupy zajęciowe
• formy i wersje technik dostosowane do określonych sytuacji
• zajęcia z wykorzystaniem japońskiej broni: bokken, jo, tanto
• udział w krajowych i międzynarodowych obozach Aikido z wybitnymi japońskimi mistrzami

INFORMACJE :

Ferie zimowe 30.01-10.02.2012
Zmiana rozkładu zajęć

ZAPISY 2012/2013
Zapraszamy dzieci, młodzież i dorosłych na zajęcia japońskiej sztuki samoobrony Aikido w Częstochowie.

Dzieci o Aikido
Mam na imię Kinga. Od kilku miesięcy chodzę na Aikido. Aikido jest wspaniałe, uczymy się padów. Lubię robić maukemi, uczyć się słówek po japońsku. Na treningu panuje dyscyplina ale to mi odpowiada.
Poznałam nowe kolezanki i kolegów z którymi lubię rozmawiać i trenować. Nauczyłam się dużo nowych rzeczy i chcę się dalej uczyć.
Kinga 7 lat

Aikido to bardzo ciekawy sport. Na zajęciach aikido ćwiczymy z wspaniałym nauczycielem. Dzięki aikido stałem się grzeczniejszy, w domu i w szkole, zawarłem nowe znajomości. Zmądrzałem. Mam lepszą kondycję. Stałem się zwinniejszy i sprytniejszy. Na aikido przychodzę z ochotą, gdyż lubię ten sport i wysiłek fizyczny.
Bartosz 10 lat

Dzieci i Aikido
Aikido jest podstawową formą aktywnosci ruchowej dla dzieci na każdym poziomie ich rozwoju fizycznego. Poprzez odpowiednio dobrany trening w zależności od możliwości percepcyjnych i wieku dziecka kształtuje się zaspół pożądanych cech charakteru i uznawanych powszechnie za pozytywne.

Koszulki i czapeczki
Po wielu latach mamy swoje klubowe koszulki i czapeczki.

Seminaria Aikido
Inagaki Shihan 7 DAN 10-11.03 Złotów
Asai Shihan 8 DAN 14-15.03 Nowy Sącz
Shimamoto Shihan 8 DAN 21-22.04 Warszawa
Seki Shihan 7 DAN 4-6.05 Stara Wieś

Początki Aikido

"Jego umiejętności były tak niezwykłe, że w tym samym momencie gdy został złapany przez swojego przeciwnika, jego przeciwnik stracił równowagę oraz wszystkie siły i został rzucony z łatwością. Trudno było stwierdzić w jaki sposób to się stało, nawet dla tego kto oglądał to zdarzenie na własne oczy"

Komentarz techniki wykonanej w Kokodan Judo przez jednego z mistrzów Daito-ryu - ucznia Sokaku Takedy

Początki

Rozważania na temat początków Aikido należy niewątpliwie rozpocząć od czasów mitologicznych opisanych dość dokładnie w dwóch dziełach o charakterze historiozoficznym powstałych pod koniec VII wieku. Pierwsze z nich to Nihongi (również Nihonshoki-tłum.pol.Kronika japońska) drugie zaś to Kojiki (ang.Record of Ancient Matters - tłum.pol. Zapis spraw dawnych). W dziele tym zawarty jest opis sztuki (walki?) zwanej tegoi. Kiedy bogini Amaterasu Omikami zwróciła się z rozkazem do boga Takeminakata no Mikoto o zwrot kraju, on i drugi z bogów Takemikazuchi no Mikoto rozpoczęli walkę. Podczas walki używano tegoi, będącego przodkiem dzisiejszego sportowego sumo. W starożytnych czasach walki sumo odbywały się w świątyniach podczas festiwali. Cesarz Seiwa (850-881 okres Heian, cesarz 858-876;) stworzył dwa oddziały cesarskich strażników Ukon i Sakon i przekszałcił sumo w sztukę wojenną. Sumo stało się od tego czasu najpopularniejszą sztuką walki.

Yoshimitsu

Potomek cesarza Seiwa Shinra Saburo Minamoto no Yoshimitsu (1045-1127) podczas swojego pobytu w Oshu (północno- wschodni obszar Japonii) przeprowadzał sekcje zwłok poległych w boju wrogich żołnierzy oraz straconych kryminalistów badając ich układ kostno-mięśniowy, strukturę stawów i wiązadeł upatrując przydatność tego typu wiedzy w walki bez użycia broni. Yoshimitsu w wielu legendach przedstawiany jest jako znakomity szermierz (kenjutsu), łucznik (kyujutsu), mistrz włóczni (sojutsu) oraz świetny jeździec. Zgodnie z przekazami inspiracją dla wielu technik jego sztuki było poruszanie się pająka tkającego sieć. Był on również znakomitym muzykiem, który dzięki grze na sho (dęty instrument) poznał właściwy rytm towarzyszący tancerzom przy płynnych przejściach z jednego ruchu w następny. Ponieważ jedna z jego rezydencji, w której mieszkał nosiła nazwę Daito on sam znany był również pod imieniem Saburo z Daito. Jest to oczywiście źródło nazwy sztuki, którą praktykował i udoskonalał - znaną jako Daito-ryu.

Aizu

Sztuka Yoshimitsu przetrwała poprzez ród Minamoto i została przekazana spadkobiercom - rodzinie Takeda z Kai. Najstarszy syn Yoshimitsu Yoshikiyo osiedlił się w wiosce Koma (dzisiaj prefektura Yamanashi) dając początek rodowi Takeda. W rodzinie Takeda sztuka ta była nauczana pod nazwą Gotenjutsu do roku 1573, gdy umarł jeden z najbardziej znanych członków rodu generał Shingen Takeda. Pod koniec XVI wieku jeden z członków klanu Kunitsugu Takeda przegrał pod Kai z siłami Oda Nobunaga i Ieyasu Tokugawa. W 1644 r. Kunitsugu przeniósł siedzibę rodu do okręgu Aizu (dzisiaj prefektura Fukushima) zabierając z sobą oczywiście wiedzę o technikach stworzonych przez Yoshimitsu. Sztuka rodu Yoshimitsu/Takeda pozostawała w Aizu pod wpływem rdzennych systemów walki nie tylko bez broni ale także walki mieczem oraz włócznią istniejących już wcześniej na tym obszarze.

Kunitsugu rozpoczął pracę na stanowisku starszego doradcy (karo) u władcy klanu Aizu Masayuki Hoshina (1611-1673) syna drugiego szoguna z rodu Tokugawa, Hidetady ucząc swojego władcę sekretnych technik klanu Takeda. Hoshina połączył te techniki ze znanymi sobie wcześniej zasadami pałacowej etykiety. Podczas panowania czwartego szoguna z rodu Tokugawa, Ietsuna (1641-1680, jako szogun 1651-1680) Hoshina przybył do zamku Edo jako instruktor rodziny szoguna formując ostateczny kształt sztuki zwanej jako Oshikiuchi a będącej ostatecznie systemem służącym obronie w obrębie pałacu. Należy wspomnieć, że bardzo duży wpływ na Oshikiuchi wywarła szkoła miecza Itto-ryu, którą to Hoshina studiował w późniejszym okresie.Oshikiuchi nauczano wtedy tylko członków rodzin wewnątrz klanu, wyższych dostojników (hatamoto), członków straży pałacowej (mężczyzn i kobiet) oraz innych osób, których pozycja lub zawód sprawiały, że umiejętności te były im niezbędne. Należy wspomnieć, że nauka nie była ograniczona wyłącznie do technik ale również obejmowała naukę zasad etyki, manier i właściwych zachowań (głównie w pałacu), protokołów, strategii ochrony oraz ceremonii religijnych. Wiele tych oraz innych aspektów nauczania sztuki było niewidocznych spośród fizycznych technik dla wielu uczących się osób.

W nauczaniu Oshikiuchi widoczne były dwie drogi. Według jednej w nauce kładziono nacisk na szerokie ruchy, długie kroki oraz pozycje typowe bardziej dla walki na polu bitwy niż w ograniczonych przestrzeniach pałacowych sal i korytarzy. To był sposób rodziny Takedy. Druga to techniki wykonywane w małych przestrzeniach, o oszczędnych ruchach, z naciskiem na techniki siedzące, w których ruchy, będące odpowiedzią na atak wykonywane były przy minimalnych zmianach postawy bardziej właściwych w zastosowaniu wewnątrz pomieszczeń zamkniętych.

Głównym zadaniem klanu Aizu była ochrona Kyoto. Przed Restoracją Meiji istniała na tym terenie grupa samurajów zwanych Shinsegumi. Ich flaga (znak) był taki sam jak znak klanu Aizu ponieważ wywodzili się oni w prostej linii z Aizu. Shinsegumi byli bezwzględnymi zabójcami, którzy wymordowali wielu przywodców i członków klanu Tosa i Satsuma wspierających Cesarza. Gdy klany Tosa i Satsuma zebrały siły w odpowiedzi zaatakowały klan Aizu rozpoczynając Wojnę Domową Boshin. Pod koniec wojny 22 września 1868 klan Aizu został otoczony i prawie doszczętnie rozbity. Zamek Aizu został doszczętnie zniszczony a władca klanu z trudem uniknął śmierci. Minister (Jodai Karo) Aizu Genshin Hoshina (1830-1905) również znany jako Chikanori Saigo lub Tanomo Saigo będąc równocześnie nauczycielem Oshikiuchi przeszedł na emeryturę i osiadł w świątyni Nikko Toshogu. Nie oznaczało to jednak końca rozwoju Daito-ryu.

Sokaku Takeda

W 1859 roku urodził się w Aizu człowiek bez którego dzisiejsze Daito-ryu a tym bardziej Aikido nie istniałoby w obecnej formie. Masayoshi Minamoto Sokaku Takeda (1859-1943) uczył się Oshikiuchi od swoich krewnych i od ostatniego zarządcy Aizu Tanomo Saigo. Sokaku Takeda urodził się jako drugi syn Sokichi Takeda 10 pażdziernika 1859 w Oike (Aizu) w rezydencji rodu Takeda. Jako chłopiec ćwiczył kenjutsu, bojutsu, sumo i Daito-ryu od swojego ojca. Studiował również tradycyjną szkołę miecza klanu Aizu Ono-ha Itto-ryu w dojo Yokikan u nauczyciela tej sztuki Shibuya Toba. W 1873 r. Sokaku wraz ze swoim ojcem udał się do dojo przyjaciela ojca, mistrza miecza - Kenchiki Sakakibara gdzie studiował przez 2,5 roku Jikishinkage-ryu. Oprócz młodego Takedy w dojo żyło i trenowało wielu studentów. Mistrz Sakakibara był bardzo wymagający dla swoich uczniów i bardzo często podczas ćwiczeń doznawali oni urazów głowy w wyniku uderzeń bokken. Sokaku miał możliwość spotkania w tamtym okresie oraz trenowania z wieloma największymi mistrzami miecza, byłymi członkami elitarnej szkoły sztuk walki Kobusho rodu Tokugawa. Sokaku ćwiczył bardzo ciężko i opanował w sposób mistrzowski posługiwanie się mieczem (ken), kijem (bo), krótkim łukiem (hankyu), krótkim kijem (jo) oraz sztuką rzucania nożem (shuriken). W późniejszym okresie otrzymał licencję (inka) w Hozoin-ryu (walka włócznią). Sokaku podróżował po całej Japonii ćwicząc i testując swoje umiejętności w walcem z mistrzami różnych szkół. Odwiedzał również wiele świętych miejsc w celu modlitwy i ascetycznych treningów jak Udomyojin na Kyushu, góra Futara w Nikko i Huguro w prowincji Dewa (obecnie prefektury Akita i Yamagata). Ponieważ jego umiejętności w walce mieczem były tak niezwykłe powszechnie nazywano go małym demonem z Aizu. Sokaku uczył się Daito-ryu od swojego ojca Sokichi oraz Oshikiuchi od Tanomo Saigo zarządcy klanu Aizu. Po Restoracji Meiji w 1868 r.Tanomo Saigo został kapłanem Shinto zmieniając swoje imię i nazwisko na Chikanori Hoshina. W 1875 r. Sokaku odwiedził go w prowincji Fukushima ponieważ na skutek śmierci swojego brata Sokatsu będącego kapłanem Shinto musiał zastąpić go w świątyni. Sokaku odwiedził swojego nauczyciela jeszcze wiele razy i pod jego okiem rozwinął u siebie w sposób perfekcyjny niezwykłe umiejętności techniczne a także psychiczne potrafiąc przewidzieć myśli i zamiary innych osób.

W 1877 roku siły Satsuma dowodzone przez Takamori Saigo podjęły walkę z siłami rządu Meiji w proteście przeciwko jego reformom. Dowiedziawszy się o tym Sokaku zrezygnował z praktyki kapłana i podjął decyzję o przyłączeniu się do sił rebeliantów w celu odbycia musha shugyo - treningu wojennego. Kenchiki Sakakibara wiedząc o tych planach i pragnąc chronić swojego ucznia wysłał go z listem do Shunzo Momonoi - mistrza szkoły miecza Kyoshin Meichi-ryu w Osace polecając Sokaku jego opiece. Z uwagi na fakt, że Takeda nie umiał czytać, będąc w Osace przyjął zaproszenie i następne 10 lat spędził jako gość w jego dojo. Shunzo Momonoi był instruktorem policji z rekomendacji Sakakibara sensei.

12 maja 1898 r. Chikanori zaprezentował Sokaku poemat, w którym porównał siebie do przepływającej rzeki w korycie czasu. Niewątpliwie była to wzkazówka dla młodego Takedy, że po Restoracji Meiji (upadek szogunatu) powszechne używanie miecza będzie zanikać na rzecz technik jujutsu (techniki bez użycia miecza). Sokaku otrzymał od swojego mistrza wskazówkę aby zaczął nauczać Oshikiuchi nie tylko elity ale również zwykłych ludzi. Takeda najpierw nazwał swoją sztukę Yamoto-ryu aby poźniej za namową jednego ze swoich uczniów Kotaro Yoshida zmienić na Daito-ryu. Sokaku Takeda podróżując po kraju nauczał zarówno Ono-ha Itto-ryu jak i Daito-ryu będąc odnowicielem starej sztuki. Sam będąc niewielkiego wzrostu (około 150 cm) doprowadził swoje umiejętności do ponadnaturalnego poziomu. Potrafił dostrzec przeszłośc, teraźniejszość i przyszłość człowieka zanim został mu przedstawiony. Wśród jego wielu uczniów byli tak sławni jak Tsugumichi Saigo, Takuma Hisa, mistrz Hokushin Itto-ryu Shimoe Hidetaro, twórca nowoczesnego Aikido Morihei Ueshiba oraz wielu oficerów policji, marynarki, sędziów. Jego dobrym przyjacielem był twórca judo Igoro Kano. Pod koniec swojego życia Takeda nie opuszczał Hokkaido i zmarł 25 kwietnia 1943 w wieku 83 lat gdy nauczał w prefekturze Aomori.

Daito-ryu

Daito-ryu opiera się na szkole miecza Ono-ha Itto-ryu. Takeda był mistrzem tej szkoły i wiedział o niej prawie wszystko. Przed upadkiem szogunatu japoński miecz (katana) był podstawową bronią samuraja i mistrzowie kenjutsu nie byli niczym niezwykłym w Japonii. Trening miecza w ostatnich okresach ery Tokugawa (1603-1868) i Meiji (1868-1912) polegał na na odbyciu dziesięciu tysięcy pojedynków (założeniu dziesięciu tysięcy razy men) aby następnie przez trzy lata podróżować po kraju odwiedzając różne szkoły w celu doskonalenia swoich umiejętności. Podczas walki mieczem pchnięcie następowało w chwili wyciągnięcia miecza. Dlatego o zwycięstwu lub porażce decydowała umiejętność efektywnej pracy rąk i nóg jednocześnie. Jeśli następowało pchnięcie, odpowiedzią na to było zbicie odwrotną stroną miecza miecz przeciwnika by następnie obrócić swój miecz i ciąć. Odpowiednia praca nadgarstków podczas tego ruchu była bardzo ważna z uwagi na fakt, że unikano w ten sposób stępienia ostrza miecza (patrz: Katori Shinto-ryu). Techniki Daito-ryu opierają się na ruchach miecza. W nauce tej sztuki podstawowym jest aby uczyć się technik bez broni (tai-jutsu) w oparciu o techniki miecza. Pierwsza technika krótkiego miecza w Ono-ha Itto-ryu jest taka sama jak w Daito-ryu gdzie przygważdża się przeciwnika, wyciąga miecz i tnie. Techniki tej używano jedynie podczas Sengoku Jidai (Age of the Warring States 1467-1568 tłum.pol. Wiek Walczących Prowincji) lecz Sokaku przykładał do jej nauki bardzo dużą uwagę. Zawsze nosił krótki nóż zawinięty w ręcznik, nie pokazując go nigdy nikomu. Technika z użyciem tego noża była sekretną techniką Shingen Takeda i w dzisiejszy Daito-ryu nosi nazwę ippon-dori.

Techniki

Wśród wielu technik w Daito-ryu znajduje się grupa technik zwanych hanza handachi, które wywodzą się oczywiście z oshikiuchi. W erze Tokugawa wyżsi rangą dostojnicy wchodzący do obanbeya zamku Edo musieli zostawić swoje miecze i inną broń przed wejściem. Krótkie miecze (wakizashi) mogli zachować jedynie wybrani. Wszyscy goście przechodzili przed obliczem rodziny Szoguna w shikko. Techniki hanza handachi zaczęto stosować w tamtym okresie w odpowiedzi na niebezpieczne sytuacje, które miały miejsce. Poruszania się w shikko było i jest podstawową umiejętnością w Daito-ryu. Techniki hanza handachi opierające się na poruszaniu w shikko były i są używane przeciwko atakowi gdy broniący siedzi. Techniki rozpoczynane z pozycji siedzącej i kończone w pozycji stojącej istniały tylko w Daito-ryu.(oczywiście w Aikido, które wywodzi się w przeważającej części z Daito-ryu są one również ćwiczone jednak w znacznie mniejszym stopniu przyp.autora). Inne klasyczne sztuki walki posiadają w swoim repertuarze jedynie techniki dla kontrolowania siedzących przeciwników podczas gdy tylko w Daito-ryu uczy się jak rzucić stojącego przeciwnika w pięciu kierunkach. Termin goho oznacza pięć kierunków a cała technika nazywa się gohonage. W gohonage można rzucić przeciwnikiem w pięciu kierunkach: w przod, tył, prawo, lewo oraz centralnie, bez znaczenia gdzie broniący znajduje się. Te pięć kierunków związane jest technikami ikkajo, nikkajo i sankajo. Terminy shihonage i kotegaeshi używane w Aikido wywodzą się również z Daito-ryu. Technika nosząca w Aikido nazwę kokyunage w Daito-ryu nazywa się aikinage, koshinage - koshigaruma a tenchinage jest w Daito-ryu zaliczana do grupy technik noszących wspólną nazwę aikinage.

Podstawowa technika wymieniona wcześniej ippondori wywodzi się z Ono-ha Itto-ryu gdzie wykonywana za pomocą kodachi (krótki miecz) nosi nazwę kogusoku. Gdy przeciwnik atakuje mieczem następuje cięcie z dołu. W Daito-ryu gdy przeciwnik atakuje chcąc chwycić w okolicach klatki piersiowej następuje sprowadzenie go w dół. Odnosi się to do sytuacji gdy odpowiedzią na pchnięcie mieczem jest kontrola przeciwnika. Istotną różnicą pomiędzy innymi szkołami walki jest kontrola na dole przeciwnika za pomocą własnych kolan. Wtedy następuje złapanie włosów przeciwnika w przygotowaniu do odcięcia głowy. W dzisiejszych czasach można zadać sobie pytanie jakie znaczenie ma takie postępowanie. Lecz dla Daito-ryu takie działanie jest podstawowe. Jeśli przeciwnik jest kontrolowany na dole za pomocą kolan obie ręce są wolne. Wtedy można właśnie przeciąć gardło przeciwnika, zachowując do tego czasu czyjność. Nawet w sytuacjach, w których atakuje kilku przeciwników pierwszy jest unieruchamiany na ziemi za pomocą ciężaru ciała broniącego się skoncentrowanego w kolanach gdy następni obezwładniani są za pomocą rąk. To jest jedna z zasad Daito-ryu. Żadna z technik nie może dać przeciwnikowi szans na ucieczkę. Kiedy Daito-ryu było używane w policji, policjanci stopniowo odchodzili od praktykowania sztuki w taki sposób ostrożnie sprowadzając przeciwnika w dół. Nawet podczas ery Meiji ludzie ćwiczący Daito-ryu nie akcentowali momentu dłuższej kontroli przeciwnika w przygotowaniu na pchnięcie i przecięcie jego gardła. Jednakże istotą Daito-ryu jest uwaga do momentu pozbawienia przeciwnika życia. Pchnięcie musi nastąpić natychmiast. Nawet w dzisiejszych czasach w Daitokan naucza się studentów tej zasady, dlatego też w ćwiczeniu tej sztuki ruchy często są gwałtowne w odróżnieniu od miękkiego aiki.

Zasady

Metsuke

Jedno z tłumaczeń tego terminu to punkt koncentracji wzroku i umysłu nie zakłócany przez atak przeciwnika. Używa się również określenia postrzeganie, które może rozwinąć się w zdolność wyczucia ataku co pozwala na jego zneutralizowanie przed osiąnięciem trudnych do przewidzenia skutków. Metsuke oznacza również widzenie wewnątrz ludzkiej duszy zapobiegając atakowi i rozładowując agresję atakującego poprzez specyficzne spojrzenie, w którym może zawierać się zarówno grożba jak i miłość oraz współczucie dla agresora. Mistrzami zdolnymi widzieć mysli i zamiary innych ludzi byli Tanomo Saigo, Sokaku Takeda czy Morihei Ueshiba.

Kokyu ho / Ryoku

Termin ten oznacza metodę oddychania lub siłę oddychania. Kiedy nauczyciele sztuk walki zaczynają tłumaczyć znaczenie tego zwrotu zazwyczaj odnoszą się na od razu znaków Kanji gdzie termin ten oznacza wdychanie i wydychanie. Wdech i wydech składa się z trzech etapów :

A (pierwszy etap) - powietrze jest wdychane przez usta podobnie jak wymawia się A. Jeśli przepona obniża się, wdech robiony jest przez brzuch (właściwie przez dolne partie płuc). Jeśli natomiast wdech następuje jedynie przez górną część płuc, ramiona podnoszą się i zbyt głeboki wdech skutkuje napięciem ramion i moment wdechu może być zwolniony.

Un (drugi etap) - obejmuje zatrzymanie wdechu podobnie do wymowy UN koncentrując energię w tandem. Ten etap zwany jest Shisei Musoku.

Cin (trzeci etap) - jeśli tandem jest naprężony następuje wydech podobnie do wymowy CIN. Zwykle gdy ludzie są zaskoczeni lub przestraszeni biorą wdech. Porównując do tego wdechu, wydech w tym etapie jest stosunkowo spokojny. Kiedy wdech jest zatrzymywany (UN) następuje uwolnienie energi poprzez koncentrację na tandem tworząc krótki okres gotowości. Atak będzie bardziej efektywny jeśli przeciwnik jest w trakcie wydechu. Jeśli wciągnie powietrze jego stan psychiczny może być zakłócony poprzez niemożność wykonania wydechu. W konsekwencji zakłócenie rytmu oddychania będzie skutkowało tym, że będzie on bardziej podatny na atak. Zaleca się dlatego podczas treningu ostry, szybki wdech i miękki, długi wydech. Dla celów treningu wydychanie powietrza oznacza Yin (in) natomiast wdychanie Yang (yo). Mimo, że strategia kokyu nie jest tą samą w innych sztukach walki należy pamiętać, że kokyu ho jest częścią min.: Sado (parzenie herbaty), Shodo (kaligrafia), Kyudo (łucznictwo). Właściwe metody oddychania są źródłem dobrego zdrowia oraz duchowego i psychicznego stanu człowieka.

Ma-ai - termin ten oznacza dystans pomiędzy atakującym a broniącym się. W technikach Daito-ryu koncepcja dystansu jest podobna do ma-ai (określenie dystansu w kenjutsu przyp.autora).

Zanshin

Prosta translacja tego określenia na zapis w alfabecie Kanji oznacza stan ciała lub stan umysłu. Po wykonaniu techniki trzeba zachować stan gotowości i ostrożności. Stan ten nie oznacza medytacji lub rozkoszowaniu się efektem końcowym wykonanej przed momentem techniki. Zanshin jest stanem w którym ciało i umysł musi być przygotowany do nastepnego ruchu. Jest to warunkiem zachowania życia w walce. Okres nieuwagi po chwilowej przewadze tworzy otwarcie broniącego się (suki), które będzie wykorzystane przez atakującego do uderzenia.Zanshin jest naszą niewidzialną zbroją.

Kusushi

Przełamanie lub wytrącenie z równowagi przeciwnika tworząc otwarcie, które broniący może wykorzystać w wykonaniu techniki. Moment ten trwa zazwyczaj bardzo krótko i jego wyczucie bywa trudne. Jeśli wejście z techniką będzie spóźnione nastąpi przegrana broniącego się. Kusushi nierozelwalnie wiąże się z ostatnią zasadą Aiki.

Aiki

Termin ten obejmuje trzy poziomy :

Shoden - poziom ten polega na znalezieniu otwarcia przeciwnika i zastosowaniu wtedy techniki poprzez kusushi.

Chuden - na tym poziomie wykorzystuje się percepcję pozasmysłową tzw. sekretną siłę bardziej niż czysto techniczne umiejętności. Poziom ten jest dostepny jedynie nielicznym po wielu latach ciężkiego treningu. Wiąże się oczywiście z poziomem mentalnym ćwiczącego.

Okuden/Hiogi - poziom ten jest najtrudniejszy z uwagi na fakt, że walka na poziomie rozgrywa się w przeważającej części za pomocą metsuke (pojedynku wzrokiem). Jest po prostu mówiąc walka na poziomie mentalnym bardziej niż technicznym i atak kończy i zaczyna się w tym samym momencie bez kontaktu fizycznego.

Dzisiaj

Obecnie Daito-ryu jest w różnej formie ćwiczone w całej Japonii a także w innych częściach świata. Na Hokkaido znajduje się siedziba główna organizacji Daitokan, na której czele po śmierci syna Sokaku Takeda sensei - Tokimune Takeda (Daito-ryu Aikijujutsu Soke; 1916-1993) został wybrany jego uczeń Kondo Katsuyuki (Menkyo Kaiden Daito-ryu Aikijujutsu). W rejonie Osaki znajduje się inna szkoła - Takumakai, którą kierują uczniowie Takuma Hisa (menkyo kaiden - 1939 r. z rąk Sokaku Takeda) - jednego z uczniów Sokaku Takeda sensei. Na wyspie Kyushu przekaz Takeda sensei trwa poprzez trzecią generację jego uczniów. Uczniowie Kodo Horikawa (kyoju-dari - 1931 r. z rąk Sokaku Takeda, menkyo kaiden z rąk Tokimune Takeda) wykształcił również wielu doskonałych uczniów, którzy po jego śmierci aby przekaz technik trwał dalej założyli organizację Kokodai. Należy sobie zdawać sprawę, że Sokaku Takeda nauczał w sposób dostosowany do indywidualnych predyspozycji fizycznych i psychicznych swoich studentów. Z uwagi na ten fakt techniki nauczane przez nich mogą niekiedy różnić się od przekazu pierwotnego. Jedynie w Daitokan techniki ręczne (taijutsu) oraz techniki miecza wywodzące się z Shinkage-ryu i Ono-ha-ryu są przekazywane razem jako nierozerwalna całość. Tak samo jak w Aikido odpowiednia praktyka Daito-ryu wymaga poznania ruchów bazowych miecza i nie może istnieć bez nich.

Wszystkie informacje o Sokaku Takeda i o Daito-ryu zachowały się dzięki prowadzonym przez niego spisom ludzi, których uczył potwierdzonych ich podpisami i pieczęciami. Takeda bardzo skrupulatnie, chociaż sam nie umiał pisać (w późniejszym okresie w seminariach i podróżach po całej Japonii towarzyszył mu syn Tokimune-przyp.autora) prowadził te zestawienia chcąc uniknąć sytuacji, w których gdy umrze zostanie posądzony o świadczenie nieprawdy i przeinaczanie faktów. Panuje np. obiegowa opinia podtrzymywana przez wiele artykułów i książek, że nauka Daito-ryu była bardzo droga. Opierając się na zapiskach uczniów Sokaku Takeda można stwierdzić, że nia jest to prawda. Jedno 10 dniowe seminarium prowadzone przez Takeda sensei kosztowało 10 jenów. Cena dla policji wynosiła 5 jenów. Oczywiście wysocy rangą oficerowie płacili odpowiednio do zajmowanego stanowiska. W latach 1912-1925 honorarium, które płacił student wynosiło 1 worek ryżu podczas gdy jego wartość sklepowa nie była w tamtym czasie niższa niż w dzisiejszych czasach. Dla porównania płaca policjanta wynosiła 30-45 jenów w tamtym okresie natomiast płaca asystenta instruktora 35 jenów. Kiedy syn Sokaku Takeda Tokimune Takeda zaczynał prowadzić treningi dla policji jego miesięczna pensja wynosiła 15 jenów i jeden worek ryżu.

Literatura:

"Mitologia Japonii" Jolanta Tubielewicz Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe Warszawa 1986
"Conversations with Daito-ryu Masters" Stanley A.Pranin Aiki News 1995